Mam takie zadanie:
Zdefiniuj i zainicjalizuj:
a) Wskaźnik do funkcji:
int * fun1 (int, int, int)
b) Tablicę wsk do funkcji:
int * fun2 (int)
Rozumiem to w ten sposób:
a)
int *fun1(int a, int b, int c)
{
int *ptr;
*ptr = a + b + c;
return ptr;
}
int main()
{
int val = *fun1(1,2,3);
int *pptr = fun1(5,6,7);
cout << val << "|" << *pptr << endl;
return 0;
}
b)
int * fun2(int a)
int(*p[1])(int x);
int main(void)
{
p[0]= fun2
}
Czy to jest dobre rozwiązanie?
W podpunkcie a nigdzie nie masz wskaźnika na funkcję
.
int *ptr;
*ptr = a + b + c;
Zadeklarowałeś wskaźnik, ale nie ustawiałeś jego wartości, więc nie wiadomo gdzie wskazuje. Nie zarezerwowałeś pamięci tylko od razu próbujesz mazać po losowej lokacji.
(a)
int* sum(int a, int b, int c)
{
int* ptr = new int;
*ptr = a + b + c;
return ptr;
}
int main()
{
int* (*functionPtr)(int, int, int) = sum;
int* ptr = functionPtr(1, 2, 3);
int x = *ptr;
delete ptr;
}
W przypadku wskaźników na funkcję prawie zawsze warto jednak zdefiniować typ osobno:
using functionPtr = int* (*)(int, int, int);
functionPtr myFunction = sum;
int* ptr = myFunction(1, 2, 3);
int* bar(int)
{
return nullptr;
}
int main()
{
using fPtr = int* (*)(int);
fPtr tab[2];
tab[0] = foo;
tab[1] = bar;
}
Natomiast z czystej ciekawości, kod bez `using` wyglądałby tak
```cpp
int* (*tab[2])(int);
tab[0] = foo;
tab[1] = bar;