Nie rozumiem... logiki.

jarekr000000 napisał(a):

@cerrato:

Żadne pętlnie nie są intuicyjne. One są zrozumiałe tylko dla maszyn, a ludzie pracując w kulawych językach programowania nauczyli się je rozumieć (musieli).
Matematycy na pętle generalnie nie wpadli (!!!) - w większości działów matematyki nie ma czegoś takiego jak zmieniający się stan zmiennej (licznik pętli choćby).

Matematycy tak samo musieli wymyślić pętlę, nieskończoną również, tak jak i coś na kształt wyjątku do zawieszenia programu. W ogóle mówienie o braku zmiany stanu w matematyce jest zabawne, gdy cała teoria obliczeń jest oparta o maszynę Turinga, która to modyfikuje stan w miejscu.

To nie tak źle, że jej nie rozumiesz. Może dzięki temu będziesz miał pokorę i będziesz dążył do czystego kodu.

Kiedyś byłem świadkiem jednej rekrutacji juniorskiej i padły tam słowa: "to zły kandydat. Jest zbyt inteligentny na wiedzę którą ma i może coś zepsuć. Robi spaghetti, bo je rozumie".
Pielęgnuj to, że brzydzisz się zagnieżdzeń, zapętleń - czasami są nieuniknione, ale nie brnij w nie, jak nie musisz.

Ps. To nie jest reguła, ale zwykle takie chamskie zagnieżdzenia for, poza jakąś skrajną optymalizacją nie są dobrą praktyką. Zwykle lepiej już wywołać funkcje/metodę, w której jest kolejne zagnieżdzenie.

przeh napisał(a):

(…) przez rozumowanie logiczne rozumiem łączenie ze sobą faktów, a w tym przypadku zmiennych. Nie rozumiem jednak dodawania przed pętlą albo w pętli jakiejś abstrakcyjnej zmiennej, która jest pusta, żeby później w iteracji trzeba było do niczego dodać coś.

Hm… rozumiem.

Co do mnie, nie pamiętam, czy miałem jakieś problemy z pętlami, czy nie, gdy zaczynałem naukę programowania. Aktualnie idę w stronę rekurencji, ale polecać Ci jej nie będę. Nadal mam z tyłu głowy, że łatwiej w niej popełnić w niej błąd (logiczny) niż w takiej zwykłej pętli. Choć przyznam, że tego problemu, o którym napisałeś, nie ma wydaje się nie być w funkcjach korzystających z rekurencji – przynajmniej w znanych mi językach.

Może dobrym punktem wyjścia będą dla Ciebie funkcje typu forEach czy map (obecne np. w JavaScript'cie). Operują one na "kolekcjach" – wykonują daną operację raz dla każdego elementu kolekcji. Są one bardziej intuicyjne od rekurencji oraz zwykłej pętli według mnie. Czasem też łatwiej pisać za ich pomocą kod zwięzły logicznie.

Dobre, autor pisze, że nie kuma pętli a wy o matematyce, składni konkretnych języków i nie wiadomo czym jeszcze... Spróbuję po swojemu.
Problem:
Czasami pisząc program trzeba wykonać jakiś kawałek kodu więcej niż 1 raz. Żeby nie utknąć w samym algorytmie przykład kompletnie abstrakcyjny - mamy wypisać wszystkie liczby z przedziału 0..9. kod wyglądałby tak:

drukuj 0
drukuj 1
drukuj 2
drukuj 3
drukuj 4
drukuj 5
drukuj 6
drukuj 7
drukuj 8
drukuj 9

To co widać wyżej zadziała, ale trzeba pisać dużo kodu, co z jednej strony jest czasochłonne, z drugiej łatwo się pomylić, a czasami będzie niemożliwe (np. dla przedziału 0..1000000).
Żeby jakoś rozwiązać te niedogodności, języki programowania odpowiadają na tę potrzebę poprzez umożliwienie zapętlania kodu, w najprostszym wydaniu wygląda to tak:

licznik := 0 //przypisz licznikowi wartość 0

#hop //po prostu miejsce w kodzie, oznaczenie miejsca, do którego program może skoczyć
drukuj licznik
licznik := licznik + 1 //zwiększ wartość licznika o 1
jeżeli licznik <= 9 to skocz do #hop

Czyli mamy kod do wykonania, jakiś warunek i jeżeli ten warunek jest spełniony, to program ma skoczyć w określone miejsce (cofnąć się do początku bloku pętli. W "normalnym" kodzie można do tego użyć pętli for:

for(<coś co ma być wykonane przed wejściem w pętlę>; <warunek skoku>; <coś co ma być wykonane po każdym skoku>){
  <instrukcje, które maja być wykonane w każdym przebiegu pętli>
}

Czyli właściwy kod, przy użyciu pętli for będzie wyglądał tak:

for(int licznik = 1; licznik <=9; licznik = licznik +1){
  print(licznik);
}

Teraz zmieńmy zadanie - wypiszmy każdą możliwą kombinację cyfr 0..9: 0-0, 0-1 ... 9-9. Zrobimy to dzięki temu, że częścią instrukcji wykonywanych w pętli może być kolejna pętla:

for(int licznik = 1; licznik <=9; licznik = licznik +1){
  for(int drugiLicznik = 0; drugiLicznik <= 9; drugiLicznik = drugiLicznik + 1){
     print(licznik+"-"+drugiLicznik);
  }
}

W każdym z 10 przebiegów głównej pętli wykonywane jest 10 przebiegów pętli wewnętrznej i to jest cała tajemnica "podwójnej pętli". Warto pamiętać, że pętle nie mogą się "przecinać". Dodatkowo, oprócz pętli for z licznikiem mogą być używane inne konstrukcje: while, do..while, które czasami pozwalają na prostsze zapisanie konkretnych algorytmów.